Edelmetaal blog

Hoewel de Westerse wereld zich nu nog officieel in een deflatoire periode bevindt worden de tekenen aan de wand steeds beter zichtbaar dat er flinke prijsverhogingen aan komen. Onderstaande grafiek geeft de stijging van de grondstofprijzen weer.

Nu duurt het altijd even eer deze prijzen ook daadwerkelijk aan de consument wordt doorberekend (eerst probeert de fabrikant kosten te reduceren door goedkoper te gaan werken en personeel te ontslaan), maar op den duur zal de consument dit merken in zijn portemonnee.

Behalve dat de grondstofprijzen omhoog gaan zullen producten, die voor een fors deel in China gemaakt worden, ook stijgen omdat de lonen in China het afgelopen jaar gemiddeld zo’n 20 % zijn gestegen. De tijd is voorbij dat de Chinese werker de hele dag actief was voor een kommetje rijst. Ook dit zult u gaan merken in uw portemonnee.

Daarnaast gaan de premies voor de ziektekostenverzekering fors stijgen en wordt het standaardpakket jaar in-jaar verder uitgekleed. Ergo, ook op dit gebied zult u een financiële veer gaan laten.

Ook zullen de lonen komend jaar nauwelijks tot niet stijgen.

De reden dat onze lonen niet omhoog gaan wordt misschien nog wel het mooist geïllustreerd door onderstaande foto. U ziet hier de het superschip de Maersk. Het schip, wat gemaakt is in China, transporteert goederen in vier dagen van China naar Amerika. Het vervoert goederen voor Wall Mart, de grootste Amerikaanse supermarktketen. Het vervoert 15.000 containers en elf kranen, die het schip in minder dan twee uur weer lossen.

Het opmerkelijke in dit verband is dat de schepen na in Amerika gelost te zijn weer leeg terug varen naar China.

Een betere vergelijking hoe het staat met de Westerse economie in vergelijking met die uit het niet-westerse blok is naar mijn idee niet te maken.

Met het duurder worden van allerlei producten slaan we het pad in van de inflatie. Dit vuurtje gaat nog eens opgestookt worden door de volgende ronde van geldinjecties door de Centrale banken.

Hoewel het meeste van dit geld bij de banken in het zwarte gat zal verdwijnen zal op den duur een deel ook in de echte economie zichtbaar worden wat het feest compleet gaat maken.

In discussies tussen lezers van dit blog is de vraag behandeld of een hypotheek van een huis nu afbetaald zou moeten worden of juist niet in tijden van (hyper)inflatie?

Wellicht dat ik hier iets in kan toevoegen.

Mijn stelling zou zijn dat inflatie goed is voor situaties dat je schulden hebt, mits je inkomsten meestijgen met de inflatie.

Stel je hebt een schuld van €100.000. Nu zou je bijvoorbeeld nog 20 jaar moeten werken om dit bedrag af te betalen. Maar als geld minder waard wordt en je dus ook meer gaat verdienen, hoef je na een periode met inflatie nog maar 15 jaar te werken om dit bedrag op te hoesten. Bij een hyperinflatie kan dit helemaal snel gaan; als een brood bij de bakker €1000 kost is de schuld snel afgelost.

Het venijn zit hem achter de komma van de stelling. Hier spelen mijn inziens verschillende zaken een rol. Mits je je baan behoud zullen de lonen min of meer geïndexeerd, dus gelijk aan de inflatie, meebewegen. Het zal er dus van af hangen wat de officiële inflatie is. Als goederen die je nodig hebt in prijs stijgen en goederen die je niet nodig hebt in prijs dalen, is de officiële inflatie nul, maar je bent wel het haasje. Ook worden in de officiële inflatiecijfers lang niet alle kosten meegenomen. Kortom, het rekenen op een reëel officieel inflatiecijfer is een hachelijke zaak.

Daarnaast kan vanuit de politiek besloten worden tot het volgen van de nullijn. Als dat wordt volgehouden gaat het verhaal van het aflossen van een schuld bij inflatie in het geheel niet op.

Tevens is het de vraag of de baan kan worden behouden in tijden van grote economische neergang.

Kortom, het heikele punt is mijn inziens de mate van koopkrachtbehoud (= het meestijgen van het inkomen met de werkelijke inflatie) tijdens de inflatieperiode.

Het lijkt mij verstandig er maar van uit te gaan dat de de werkelijke inflatie maar beperkt wordt doorgetikt in je inkomen. Dat zal bijvoorbeeld kunnen betekenen, dat het meer moeite gaat kosten om de maandelijkse rente en aflossing op de schuld te voldoen (omdat alles duurder wordt en je inkomen niet stijgt).

Het lijkt mij dan ook verstandig nu al maatregelen te treffen om enerzijds de inflatie periode te “overleven” en anderzijds iets achter de hand te hebben wanneer het dieptepunt bereikt is.

Welke maatregelen dat zijn? Gewoon hetzelfde doen wat de niet-Westerse overheden doen. U raadt het al, het wordt eentonig: goud en zilver kopen.

Zilver is ondanks de huidige stijging van de zilverprijs nog steeds een koopje. Gecorrigeerd voor inflatie staat de zilverprijs namelijk nog 85% onder de all time high die in 1980 werd behaald, toen de gebroeders Hunt de zilvermarkt manipuleerden.

Vandaag de dag is de koopkracht van $50 uit 1980 die 1 troy ounce zilver toen vertegenwoordigde niet alleen drastisch afgenomen, ook zijn er andere aspecten die meespeelden die in 1980 nog niet meespeelden. Bijvoorbeeld het continue bijdrukken van geld, het verhandelen van zilver en goud op papier in een factor 100 ten opzichte van al het fysieke goud en zilver dat wereldwijd beschikbaar is, de bail outs en meer…

Een lezer stelde mij de vraag of goud en zilver, als ze eenmaal de top bereiken, ook op de top zullen blijven staan en hoe zich dat verhoudt met de begrippen inflatie en hyperinflatie.

Voorafgegaan dat ik ook niet in de toekomst kan kijken, heb ik wel een aantal overdenkingen die wellicht van nut kunnen zijn.

Onder normale omstandigheden is een beetje inflatie zo erg niet. Zowel de hoeveelheid geld kan toenemen omdat ondernemers dit nodig hebben om te investeren of de omloopsnelheid van geld gaat omhoog omdat de consumenten optimistisch zijn over hun financiële toekomst en aan het shoppen raken. Niemand die zich in dat geval afvraagt of we euro of dollar eigenlijk nog wel kunnen vertrouwen, en wie of wat garant staat voor de vermeende waarde van het geld.

Een heel ander verhaal wordt het in tijden van hyperinflatie. Ook hier zijn de hoeveelheid geld en de omloopsnelheid van geld weer bepalende factoren. In tijden van hyperinflatie zal een van beiden of beiden fors omhoog gaan. Wat hier echter een cruciale rol in speelt, is het verlies aan vertrouwen in de autoriteit die de waarde van de munt dekt. Ergo, als men de Amerikaanse of Europese overheid niet meer vertrouwt om wat voor reden dan ook, vertrouwt men ook de dekking van de munt niet meer en zal men in hoog tempo de munten gaan inruilen voor allerlei zaken die men nodig heeft.

Als we nu een blik werpen op het Westers financieel systeem is zichtbaar dat enorme hoeveelheden geld in het systeem worden gepompt om het banksysteem overeind te houden. De bevolking krijgt minder vertrouwen in de financiële toekomst en slaat aan het sparen, een appeltje voor de dorst. Zoals u weet heeft al het ingepompte geld slechts een tijdelijk stabiliserend effect gehad op de economie en zijn nog veel grotere hoeveelheden geld nodig om weer een jaartje op ongeveer hetzelfde niveau te blijven. Dit systeem loopt echter stuk, omdat over al dat geld wat wordt bijgedrukt rente moet worden betaald wat vervolgens vraagt om nog weer grotere geldinjecties. Kortom, dit systeem is niet vol te houden. Pas als het grote publiek in de gaten krijgt dat de dollars en euro’s slechts vage beloften zijn, zal men als een speer dit gaan uitgeven en is de hyperinflatie geboren. Gewoonlijk loopt zo’n periode van hyperinflatie niet langer dan één of twee jaar, omdat aan het eind de biljetten van 100 miljard in de stoof worden gedumpt ter verwarming, en uit de puinhopen een zwarte markt economie is geboren en/of de overheid met een alternatief komt.

Een alternatief heeft echter pas enig nut als de bevolking overtuigd kan worden van de tijdloze waarde van het nieuwe geld. En daar komt het goud om de hoek kijken, met in het verlengde zilver.

Tijdens een groot deel van de geschiedenis van de mensheid is goud en zilver het ultieme waardevaste ruilmiddel gebleken. Een nieuwe munt zal dus pas worden geaccepteerd als het gedekt wordt door een bepaalde hoeveelheid goud of zilver.

Uit de puinhopen van een hyperinflatie zal een nieuwe muntsoort die ook niet gedekt wordt door goud en zilver door niemand vertrouwd worden en in snel tempo ook in kachel eindigen.

En dan terug naar het hier-en-nu. In Amerika is het bijdrukken van geld wat de klok slaat. Hoewel van deze enorme hoeveelheid slechts een klein deel de economie bereikt (en het grootste deel bij de banken geparkeerd wordt) heeft dit een inflationair effect. De werkelijk inflatie ligt nu al op zo’n 7 %. Het valt te verwachten dat in Amerika daadwerkelijk een hyperinflatie zal optreden omdat de bevolking elk vertrouwen in de overheid en FED zal verliezen en men zich van zijn munten en wellicht ook van zijn overheid) zal gaan ontdoen. Daarnaast heeft Amerika nog maar een heel kleine industriële basis over, zodat men als het licht uitgaat met lege handen zal blijven staan.

De uitkomst is Europa is mijn inziens minder zeker. In Europa wordt zowel bezuinigd als wordt er fors veel geld gepompt in het banksysteem. In feite is het systeem in Europa mijn inziens even ziek als in Amerika. Het grote en meest onderscheidende verschil zal mijn inziens zijn de hoeveelheid goud die de Noord -Europese landen nog in de kluis hebben liggen. Dit geeft de autoriteiten het vermogen om op een bepaald moment met een nieuwe munt te komen die op goud en zilver gebaseerd zal zijn, wat de bevolking vertrouwen zal geven in de munt. Daarnaast heeft Duitsland als grootste economie nog een flinke productiecapaciteit wat het land de nodige veerkracht geeft.

Omdat het huidig geldsysteem ten onder zal gaan zal ook een oplossing als de SDR, de Special Drawing Rights, bestaande uit een mandje van de bestaande valuta als opvolger van dollar, het nooit halen omdat je het ene vuilnis verruilt door het andere vuilnis.

Uit mijn betoog volgt logischerwijs op welk niveau goud en zilver zullen verblijven tot alles gezegd en gedaan is. Ik verwacht dat zolang de crisis nog niet is uitgewoed, goud en zilver op een zeer hoog niveau zullen blijven staan. Pas als na zo’n pakweg 20 jaar de rust en het vertrouwen weer langzamerhand zijn teruggekeerd bij de volgende generatie, zal op een bepaald moment heel voorzichtig, beetje bij beetje, de dekking van de munten door goud en zilver weer worden losgelaten.

Dat zal wat mij betreft het teken zijn om afscheid te nemen van de glimmertjes.

Dit betreft de grote lijn. In de tussentijd kan er echter van alles gebeuren. Zo kan bijvoorbeeld, niet geheel onverwacht, een aantal Europese landen met een door goud en zilver gedekte munt komen en zal Europa weliswaar fors verarmen, maar blijft ons de hyperinflatie en bijbehorende chaos bespaard en kan er weer gebouwd gaan worden aan het herstel.

Zilver neemt wat betreft bovenstaande een wat bijzondere positie in, omdat dit metaal zowel een waardevast vehikel is maar ook verbruikt wordt in allerlei toepassingen. De vraag naar zilver zal behalve als waardevaste belegging dus ook bepaald worden door de industriële vraag, die op zich aan fluctuatie onderhevig kan zijn. Wanneer de maatschappij niet helemaal afzakt naar het knotsen niveau, mag je verwachten dat vanwege allerlei technologische en bio-medische toepassingen de vraag naar zilver op een hoog niveau blijft wat een extra prijs-opdrijvend effect heeft.

Kortom, we staan nog maar aan het begin van een lange weg. Goud en zilver gaan fors omhoog, zilver gaat procentueel nog verder omhoog dan goud, de weg omhoog gaat gepaard met pieken en dalen en pas na heel veel jaren zal de waarde van de edelmetalen weer kunnen dalen.

AMSTERDAM -  Beleggers op het Damrak bouwden op de eerste handelsdag van september een flink beursfeestje. De afgenomen zorgen over de voortgang van het economische herstel stuwden de koersen over de gehele linie omhoog.

Dit soort geklets wordt dag in- dag uit uitgestort over de bevolking door de economische redacties van onze kranten. Geen wonder dat langzamerhand het vertrouwen in de gevestigde machten verdwijnt, of het nu de officiële media zijn of onze leiders. Neem nou die aardige meneer Zalm, onze gevierde minister van financiën en nu ABN topman die vorige week bij de presentatie van zijn cijfers doodleuk wist te melden dat hij niet zo bang was voor een dubbel-dip scenario.

Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Met dit soort uitspraken verliest men echter snel zijn krediet. Of zou meneer Zalm een cynicus zijn die inderdaad weet dat een dubbel-dip er niet in zit, omdat het werkelijke scenario uitgaat van een L- vormige depressie met een hele lange liggende poot?

In dit verband was het persbericht van het Internationaal Monetair Fonds IMF veelzeggend. Men gaf hierin aan dat men de zgn. Flexibele Krediet Lijn ( FCL) voortaan niet meer van een maximaal bedrag zou voorzien en dat de looptijd van het krediet verlengd gaat worden naar twee jaar.

Nou moet u weten, dat het IMF afgelopen april op de proppen kwam met het New Arrangement to Borrow ( NAB) programma, wat een 500 miljard kredietfaciliteit behelsde. Een maand later brak de Griekse puist.

U mag dus welgevoeglijk aannemen dat binnenkort er weer een Europese puist gaat knappen.

Volgens de criteria van de IMF is de NAB vooral bedoeld voor situaties waarin de ontvanger aan een aantal eisen moet voldoen zoals in het recente verleden naast Griekenland Polen, Columbia en Mexico. U snapt wel, deze eisen zijn bikkelhard. Voor landen die zelfs daar niet aan kunnen voldoen worden van pecunia voorzien door een fonkelnieuwe kredietfaciliteit, nl. de PCL ( Precautionary Credit Line).

Kortom, iedereen en alles in de financiële wereld kan over ongelimiteerde hoeveelheden geld gaan beschikken, fris en fruitig gecreëerd uit het niets. Officieel worden deze kredietmogelijkheden gepresenteerd als crisis-preventie maatregelen, om er voor te zorgen dat het financiële systeem goed blijft functioneren..

Wat men echter in werkelijkheid doet, is er voor te zorgen dat de financiële elite nog enige tijd in het zadel wordt gehouden, aangezien al dat uit het niets bijgedrukte geld op een bepaald moment gaat zorgen voor een enorme inflatie, een vertrouwenscrisis in de euro en dollar en daarmee verdere teloorgang van de economie.

Was de NAB, de eerste kredietfaciliteit, nog voorzien van een plafond van 500 miljard, is men binnen de G20 nu in gesprek om te komen tot een maximum van 1000 miljard voor nu, 2000 miljard vanaf 1 jan 2011, 4000 triljard medio volgend jaar und -so-weiter.

Wat dit voor uw koopkracht gaat betekenen laat zich raden.

Maar, zult u zeggen, ik lees juist berichten dat het met de economische groei in Duitsland, de grootste en leidende economie in Europa, zo goed gaat?

Op zich klopt het groeicijfer, alleen schuilt er een flinke adder onder het gras. De economische groei wordt met name veroorzaakt door een lage euro die voor een aantrekkende productie richting Azië heeft gezorgd, maar de binnenlandse bestedingen in Duitsland zelf liggen op een laag en vlak niveau.

Kortom, niet alles is wat het lijkt. Of beter geformuleerd, in de economische verslaglegging is bijna niets wat het lijkt

Binnenkort zal het Europese theater van de lach zijn deuren weer openen. Zoals de eerste 500 miljard van het IMF niets heeft geholpen, zal ook het komende geld niets verhelpen aan de fundamentele verstoringen in ons financiële huishouden. Sterker nog, het is het ideale recept om de hele boel in het honderd te laten lopen.

De laatste en definitieve klap op mondiaal niveau zal komen vanuit de Amerikaanse staatsleningen, een markt tien keer groter dan de aandelenmarkt. Nu nog neemt men genoegen met een rendement van 2 ½ % en de schijnveiligheid dat de grootste economie ter wereld de schulden zal dekken, maar ook aan dit feest komt langzamerhand een eind. Het besef dat de werkelijke inflatie veel hoger is dan 2/12 % en de staatsleningen dus reëel alleen maar geld kosten en het gegeven dat Amerika nooit zijn schulden zal kunnen afbetalen, en binnenkort zelfs de rente op zijn schulden niet meer kan voldoen, zal de apotheose vormen van de westerse economie.

De laatste 10 jaar is de vraag naar goud in China gegroeid. Op dit moment is er voor beleggers in goud een interessante ontwikkeling gaande, namelijk dat de People’s Bank of China (PBOC) overweegt om de regels voor banken om goud aan te bieden te versoepelen.

De welvaart is de afgelopen jaren toegenomen en tegelijkertijd ook de vraag naar sieraden. De vraag naar goud is hiermee gestegen en om aan deze vraag te voldoen wil de PBOC de regels versoepelen zodat het voor banken eenvoudiger wordt om posities af te dekken en goud te ‘leasen’. Zodra deze regels inderdaad worden versoepeld zal dit de mogelijkheden vergroten voor Chinezen om te beleggen in goud.

Niet alleen de gestegen vraag naar juwelen veroorzaakt de toegenomen vraag naar goud, dit komt ook door de inflatie. Chinezen beschermen zich tegen inflatie door te investeren in goudstaven en munten. Onderstaande tabel laat zien hoe de afgelopen jaren de vraag naar goud in China zich heeft ontwikkeld. De linker-as laat de Chinese vraag naar goud in ton per kwartaal zien en de rechter-as laat het percentage van de wereldwijde vraag naar fysiek goud zien.

Ongeveer 19% van de totale vraag naar goud uit China is afkomstig van particuliere beleggers. In 2002 was dit aandeel slechts 1%, dus de vraag naar goud als belegging is flink toegenomen. Niet alleen promoot de Chinese overheid het bezit van fysiek goud, ook wordt dit steeds toegankelijker gemaakt en zijn er steeds meer Chinezen die zich goud kunnen veroorloven. Het wereldwijd gemiddelde van de vraag naar goud afkomstig van particuliere beleggers in verhouding tot de totale vraag naar goud bedraagt echter 29%. Verdere groei in China is dus nog zeker mogelijk.

In 2009 was de totale goudproductie in China 120 ton minder dan de totale binnenlandse vraag. De productie kwam uit op 324 ton goud en de totale vraag op 444 ton. Ook al is de mijnproductie de laatste jaren toegenomen, de geproduceerde 324 ton goud is niet voldoende om te voldoen aan de huidige vraag en de binnenlandse productie zal dan ook onvoldoende zijn om aan de toekomstige verwachte vraag naar goud te voldoen.
De honger naar goud in China is nog lang niet gestild.

Bron: RBS Markets

Het is weer zomer. Net terug van vakantie, of net onderweg, het aloude beursadagium doet weer opgeld: vrouwen bloot, beursje dood. De omzetten zijn laag, de  AEX en DOW kabbelen binnen een bepaalde bandbreedte.

Af en toe wat positief economisch nieuws in de vaderlandse pers, en af en toe iets wat tegenvalt, maar het overall beeld wat voorgeschoteld wordt is dat er weinig aan de hand is.

Toch zijn er tekenen aan de wand dat de rust aan de oppervlakte schijn is, en dat er zich onder water flinke bewegingen voordoen.

Op edelmetaal gebied worden de geluiden steeds luider dat de grote bank(en) die short zijn op edelmetaal hun posities in rap tempo aan het afbouwen zijn. Hun shortpositie heeft ervoor gezorgd dat de edelmetalen nog zo laag staan waar ze nu staan. Een mooi praktisch voorbeeld hiervan: van de week gaat mijn neefje trouwen, en ik ga hem verrassen met een zilveren munt van een ounce, waarde ongeveer 18 euro. De kaart waar ik de munt in heb gedaan kostte 3,25, bestaande uit wat gekleurd karton met een bijpassende envelop. Wetende wat voor moeite het kost om 1 ounce zilver uit de grond te halen en te vervaardigen, is de verhouding in prijs tussen het muntstukje en de verpakking volkomen scheef.

Maar terug naar de grote short-spelers: insiders zien deze beweging als een voorbode dat de banken inzien dat het spel op zijn eind loopt en dat men op korte termijn met de billen bloot moet, wanneer men gedwongen wordt te leveren. Dat de druk steeds groter wordt blijkt ook uit de grote goud-swap via de BIS, waar ik eerder aandacht aan besteed heb.

Het lijkt mij overigens best mogelijk dat de zilverprijs nog een tijdje gedrukt blijft, men zal zijn posities immers het liefst tegen een een zo laag mogelijke prijs sluiten.

Op economisch gebied komen vooral uit Amerika en de UK slechte berichten, die overigens vaak verpakt worden met frasen als: beter dan verwachte cijfers. Een andere veel gebruikte truc die wordt toegepast bleek van de week met de cijfers van de groei van de Amerikaanse economie: deze werden voor het hele afgelopen jaar met een vol procent naar beneden bijgesteld!

Wat de toekomst gaat brengen ziet u op onderstaande grafiek. Hierin wordt de Dry Baltic Index weergegeven, een maat voor het vervoer over zee. Deze index blijkt historisch gezien een hele goede voorspeller welke kant het met de wereldeconomie opgaat.

Op politiek gebied zijn van de week de lang verwachte Wikileaks releases uitgekomen. Op Zerohedge.com is een fraaie animatie uitgekomen op grond van de informatie die uit de legerdocumenten naar voren is gekomen. Het geeft een aardig beeld van de wederopbouw in Afghanistan:

http://www.youtube.com/watch?v=uCK8oSFFpgc&feature=player_embedded

Eric de Carbonell van marketskeptics.com heeft een interessante site, waarin hij melding maakt van grote voedseltekorten en een daarmee samenhangende verwachte prijsexplosie. Voedseltekorten ontstaan door droogte of overvloedige regenval in de landbouwgebieden, gemixed met foute voorspellingen van de Amerikaanse overheid wat betreft de te verwachten graan- en sojaopbrengst. Hij stelt in zijn artikelen, dat dit een opwaartse druk op de inflatie geeft, die het toch al wankele evenwicht in de financiële markten geen goed zal doen. De verwachte torenhoge inflatie van de voedselprijzen zal volgens hem er toe gaan leiden dat de centrale bankiers hun buitenlandse valuta zullen gaan dumpen en hun eigen valuta daarmee opschroeven, teneinde de kosten van het importeren van voedsel te verlagen. Dit zal de val van de dollar betekenen, en vervolgens de val van de staatsleningen markt en tenslotte van het financiële systeem van de wereld.

Of het zover komt, we zullen het zien.

We zijn nu drie jaar verder na het uitbreken van de financiële crisis. Tot nu toe zijn in de westerse wereld de grote spelers overeind gehouden met staatssteun, ten koste van een snel uitdijende staatsschuld en staatstekorten die door bezuinigingen en belastingverhogingen door de burgers zal moeten worden opgehoest.

Beetje voor beetje wordt het water waar de kikker zich in bevindt heter, en je hoeft geen visionair te zijn om te weten hoe het met de kikker zal aflopen.

Bron: Inflation.us

Er bestaat veel verwarring rondom de begrippen inflatie en deflatie. De meest gehoorde opvatting is dat inflatie te maken heeft met het bijdrukken van geld en dat inflatie het duurder worden van artikelen betekent.

Beide opvattingen zijn maar ten dele waar.

Inflatie en deflatie zijn elkaars tegengestelden en hebben beiden te maken met zowel de geldhoeveelheid ( H) als de omloopsnelheid (O) van geld. Het product van beide is het bruto Nationaal Product. In een formule uitgedrukt: H x O =BNP.  Het BNP is op zijn beurt weer het product van prijs en hoeveelheid goederen. Bij inflatie gaat de prijs van een artikel omhoog, bij deflatie gaat de prijs naar beneden. Zowel het duurder als het goedkoper worden is dus een gevolg van het samenspel van de hoeveelheid geld en omloopsnelheid ( er van uit gaande dat de hoeveelheid goederen gelijk blijft ).

Het bijdrukken van geld, zoals nu wereldwijd gebeurt, wil niet zeggen dat er automatisch ook inflatie op volgt. Als de geldhoeveelheid groeit, en de omloopsnelheid daalt, gebeurt er uiteindelijk nog niets.

De omloopsnelheid is het getal dat aangeeft hoeveel keer een munt per jaar van eigenaar wisselt.

De omloopsnelheid van geld wordt vooral bepaald door het vertrouwen wat de eigenaar heeft in de munt en de economie. Heeft men weinig vertrouwen in de economie, maar wel vertrouwen in de munt, zal men gaan sparen ( een appeltje voor de dorst), waardoor de omloopsnelheid zal dalen.

Wanneer men echter het vertrouwen in de waarde van de munt ook gaat verliezen, zal men proberen de munt zo snel mogelijk om te zetten in tastbare goederen, waardoor de omloopsnelheid toeneemt.

Op dit moment lijkt Nederland, en Europa, zich vooral op het deflatoire pad te bevinden. Ondanks het vele geld wat door de overheden in de economie gepompt wordt. Dit valt te verklaren doordat het geld zijn weg niet vindt in de economie, maar blijft steken in de kassen van de banken die daarmee hun failliete handel nog even overeind kunnen houden. Omdat de burger merkt dat er slecht economisch weer zit aan te komen wordt er minder besteedt en gaat men meer sparen, waardoor de omloopsnelheid eerder lager dan hoger wordt. Deflatie is dan ons deel. Dat is bijvoorbeeld terug te zien in de waarde van huizen; deze worden minder waard.

Anderzijds zijn er ook wel inflatoire tendensen aan te wijzen, met name bij de grondstoffen en edelmetaalprijzen. Deze worden duurder.

Het is dus niet zo, dat deflatie altijd inflatie uitsluit. Ze kunnen ook samen voorkomen, maar dan op verschillende terreinen.

De inflatie waar men bang voor is heet hyperinflatie, waarbij de bevolking zo weinig vertrouwen meer heeft in de waarde van de munt, dat de omloopsnelheid omhoog knalt en het brood wat gisteren 10 euro kostte nu 20 euro kost. Dit betekent dat de opgespaarde gelden in de vorm van spaarpotten, pensioenen en verzekeringen in rap tempo hun koopkracht aan het verliezen zijn.

Of dit in Nederland ons voorland is valt te bezien. Niemand kan men zekerheid voorspellen wat gaat gebeuren. Wordt op redelijk korte termijn een Noord-Europese euro ingesteld met een goudcomponent, zal dat het vertrouwen in de munt ondersteunen waardoor de omloopsnelheid niet onnodig opgejaagd zal worden. Uw spaargeld zal dan deels zijn koopkracht behouden.

Als maatregelen uitblijven en de bevolking het vertrouwen in de overheid, banken en de economie steeds verder verliezen, zal de omloopsnelheid toenemen. Zoals u weet komt vertrouwen te voet, maar gaat hij te paard. Er zijn dan ook in de recente geschiedenis voorbeelden te vinden dat in 1 jaar tijd een hele economie werd opgeblazen door hyperinflatie.

Mondiaal gezien lijkt een scenario met een korte periode van (toren)hoge inflatie het meest voor de hand liggende, voorafgegaan door een langere periode met enige deflatie. Dit lijkt ook de enige uitweg voor de overheden: deflatie maakt de schuldendruk alleen maar groter, terwijl bij inflatie de last van de schulden steeds kleiner wordt.

In beide gevallen is er maar één weg om uw welvaart en onafhankelijkheid te waarborgen, door uw waardepapieren om te zetten in tastbare goederen. En kunnen tastbare goederen bij het inzakken van de wereldeconomie nog een deel van hun glans verliezen omdat er minder vraag naar zal ontstaan, zijn er maar twee dingen echt bestand tegen het inflatie- en deflatiespook: goud en zilver.

Mocht u meer willen weten over dit onderwerp: surf dan naar www.martimarmstrong.com , en lees het artikel: Sometimes the Lunatic Fringe do get it right.

Geld op de bank blijft het dichts  bij “risicovrij” in de financiële wereld. Maar risicovrij betekent vandaag de dag een zeker verlies met dank aan de rentestand op dit moment.

Hoe langer de rentepercentages onder de hoogte van de inflatie blijven, hoe meer mensen worden gedwongen om een groter risico te nemen om de waarde van hun geld te verdedigen. Eén van de keuzes die mensen kunnen maken is het kopen van zilver en goud. Langzaam wordt dit populairder, althans onder de enkele spaarders en beleggers die de inflatie van de toekomst in het hedendaagse monetaire beleid terugzien en zich daarop voorbereiden.

Er zijn enkele verschillen te benoemen tussen de zilvermarkt en de goudmarkt.

Het mooie van zilver is dat je voor kleine bedragen al kan instappen in de markt. Maar voordat u instapt, bedenk waarom u uberhaupt fysiek zilver wilt kopen, beheren en verhandelen.

Dylan Grice is strateeg bij Société Générale en zegt dat de huidige rentepercentages in combinatie met de extreem hoge en onomkeerbare overheids tekorten – gefinancieerd door de centrale banken die geld bijdrukken – ervoor zorgt dat goud populair wordt. Dit zeldzame en internationaal erkende edelmetaal wordt al ruim 7.000 jaar gezien als waardevol en als geld.
Zilver werd verdrongen door goud als monetaire anker van de wereld in het midden tot eind van de 19^e eeuw. Zilver is wel als ruilmiddel tot ver in de 20^e eeuw gebruikt, zelfs lang nadat goud uit het zicht verdween en werd opgeslagen in kluizen van de centrale banken.

Omdat zilver meer dan 17 keer aanwezig is in de aarde dan dat goud dit is, is het gebruik van zilver als geld, zowel als munt als waardemeting, in historisch perspectief veel gebruikelijker. Vandaag de dag heeft het ongeveer dezelfde aantrekkingskracht als goud,  maar met vier cruciale verschillen.

#1 Goud / zilver ratio

Historisch gezien is 1 ounce goud ongeveer gelijk in waarde als 16 ounces zilver. Op dit moment is deze ratio 1 : 65.  Veel analisten en investeerders verwachten dat deze ratio weer terugvalt richting haar historische waarde. In de 20^e eeuw is de gemiddelde waarde van zilver al verdubbeld ten opzichte van de gemiddelde waarde van goud. Daarbij komt dat de waarde van deze twee edelmetalen stijgt ten opzichte van de Dollar, Euro en Pond Sterling.

#2 Consumptie

Waar bijna al het goud dat ooit gewonnen is in de geschiedenis nog beschikbaar is in de vorm van juwelen, baren en munten, ligt zilver wat dichter bij grondstoffen zoals olie en sojabonen omdat het vaak vergaat als het wordt gebruikt. Consumptie heeft weinig invloed op goud, maar met de lage waarde van zilver heeft het hier wel invloed op. Vaak is het recyclen en terugwinnen van zilver niet rendabel. Omdat zilver ook nog een bijproduct is bij andere mijnbouwactiviteiten (meestal goud en koper) en vaak niet zelf wordt opgegraven zien analisten het aanbod van zilver niet als leidraad voor veranderingen in de prijs.

#3 Industriële vraag

In tegenstelling tot goud wordt zilver voornamelijk gebruikt in de industrie. In plaats van het bieden van bescherming tegen deflatie (zoals goud deed na het instoren van Lehman Brothers), is zilver inflatie-vriendelijk. Met het aantal snelgroeiende toepassingen in zowel ontwikkelde als opkomende economieën lijkt het ook groeivriendelijk. Zonder de investeringsvraag naar zilver mee te tellen voorspellen de analisten van Londen’s VM Groep een jaarlijkse extra toename in de gevraagde hoeveelheid zilver van 350 miljoen ounces zilver. De jaarlijkse toename in de vraag naar zilver wordt veroorzaakt door:

• RFID tags voor voorraadbeheer en de ID kaart die de functie van bar codes gaat overnemen.
• Zonnepanelen. De voorspelling is dat het aantal 20 – 40 keer gaat groeien in 10 jaar.
• Conserveringsmiddelen voor hout om arseen te vervangen.
• Wondverzorging & ander medisch gebruik, voedselhygiëne en anti-geur textiel omdat zilver bacteriën remt.

De voorspellingen van de VM Groep zijn gebaseerd op de vraag van 450 miljoen ounces in 2008. Dit betekent dat in het geval van zilver de stijging niet alleen gebaseerd is op de monetaire chaos.

#4 Volatiliteit

Gemiddeld gezien over de laatste 42 jaar resulteerde een verandering van 1% in goud in een verandering van 1,75% in zilver, zowel omhoog als omlaag. Iedereen die een grote stijging verwacht in goud kan dus een nog veel sterkere stijging verwachten in zilver, daarentegen wel met een groter risico. Het bewijs hiervoor is de piek in januari 1980. De goudprijs verdrievoudigde in de zes maanden van het voorgaande jaar maar zilver verzesvoudigde zelfs, met een piek op $50 per ounce. De daaropvolgende daling was net zo hevig en duurde veel langer.

Wat zorgt ervoor dat de zilverprijs volatieler is dan de prijs van goud? Zoals de gebroeders Hunt, Amerikaanse olie tycoons, ondervonden is de markt van zilver qua waarde veel kleiner dan die van goud. Bij de groothandel in edelmetalen in Londen, het hart van de handel in goud en zilver, ligt de omzet in goud 18x hoger dan de omzet in zilver. De waarde van de fysieke vraag naar goud is elk jaar gelijk aan ongeveer 11% van de wereldwijde vraag naar goud en wordt geschat op $15,2 miljard.

Binnen deze cijfers valt 87% van de jaarlijkse vraag naar goud toe te rekenen aan de investeringen in baren, munten en juwelen volgens GFMS consultancy. In de zilvermarkt bedraagt het percentage maar 35%, dit maakt zilver veel meer afhankelijk van de industriële vraag. Dit legt ook uit waarom zilver heel af en toe meer de prijsbeweging van koper volgt dan die van goud.

Toch zijn investeerders niet op zoek naar “diversificatie” als ze zilver toevoegen aan hun investeringen in goud. Niet in de zin van diversificatie zoals je financieel adviseur deze zal gebruiken vlak voor hij je herinnert aan het feit hoeveel u verliest bij de bank en hoeveel u op het punt staat te verliezen met obligaties als de inflatie stand houdt.

De gemiddelde dagelijkse correlatie tussen goud en zilver bedraagt +0,62% (op maandbasis). Dit had +1,0% geweest als deze exact gelijk had bewogen en – 1,0% als deze precies tegenovergesteld had bewogen. De correlatie tussen goud en de aandelen op de Amerikaanse beurs is ongeveer nul. (Zowel de laatste 40 jaar als ter vergelijking de laatste 10 jaar). De beroemde correlatie tussen goud en de Euro is +0,51% sinds het begin van 2000. Terwijl gedurende de bullmarkt van de afgelopen 10 jaar het statistisch verband tussen goud en zilver is gestegen tot een gemiddelde van +0,68%. Over de afgelopen 5 jaar ligt dit percentage nog hoger op +0,77%.

In het kort gezegd, zilver neigt ernaar om goud op de voet te volgen. Veel sterker dan zo’n beetje elke andere activa die er is. Risicovrij is het niet maar dat is geld op de bank ook niet. Het lijkt erop dat zilver aan aantrekkingskracht gaat winnen om te profiteren van de inflatie.

Hoewel de goud- en zilverprijs afgelopen maandag bij de opening van de beurs een licht herstel kenden, zorgde een sterke Dollar voor een daling van goud tot onder het psychologisch zo belangrijke niveau van $1,100 om de dag in New York uiteindelijk af te sluiten op $1,092.30 en ook voor een daling van zilver onder de cruciale $17.00 prijs tot $16.93 en op het einde van de dag $17.01.

Ondanks dit herstel van de dollarprijs zien analisten het nog steeds zeer positief in voor zilver. Zelfs veel positiever dan voor goud. Hoewel de Dollar een ‘tijdelijk’ einde heeft gemaakt aan zijn val, staat de zilverprijs nog altijd 51% hoger dan in het begin van het jaar en ziet het er op lange termijn ook zeer goed uit voor investeerders in zilver. Terwijl de Dollar en de goudprijs hun onderlinge strijd volhouden, verwachten vele investeerders dat het pompen van extra Dollars in de maatschappij wel eens faliekant zou kunnen aflopen en dat investeerders weer massaal naar het gele metaal en zijn zilveren neef zouden kunnen grijpen. De immense Amerikaanse staatsschuld, het risico op inflatie en de groeiende vraag van beleggers en centrale banken naar goud en zilver zijn allemaal positieve indicatoren voor 2010.

Zilver heeft hierbij nog een duidelijk streepje voor op goud omdat het ook een industriële waarde heeft. Deze meerwaarde zal in 2010 duidelijk tot uiting komen als de voorraden zilver in gedrang komen door een verminderd aanbod in combinatie met een stijgende vraag. Waar door het economisch herstel weer meer grondstoffen zoals zilver zullen worden gebruikt, zal het aanbod van mijnen enige tijd achterblijven. We zouden dus volgend jaar wel eens een jaar kunnen tegemoet gaan waar de zilverprijs zijn definitieve inhaalrace op de goudprijs inzet en de kloof tussen beiden steeds kleiner zal worden.